Ο όρος γενοκτονία χρησιμοποίθηκε για πρώτη φορά κατά την διάρκεια της δίκης της Νυρεμβέργης (1945), όπου δικάστηκαν σιμαίνοντα στελέχη του Ναζιστικού καθεστώτος. Η γενοκτονία δεν συντελείται κατα την διάρκεια πολεμικών επιχειρήσεων, και έχει ως στόχο την εξόντωση μιας συμπαγούς ομάδας ανθρώπων, που χαρακτηρίζεται απο κάποια ταυτόσιμα στοιχεία (κοινή θρησκεία, κοινή γλώσσα, κοινή καταγωγή). Στην περίπτωση των Ελλήνων του Πόντου, αυτά τα κοινά χαρακτηριστικά ήταν η θρησκεία σε πρώτο, και η κοινή ελληνική (ποντιακή) γλώσσα σε δεύτερο βαθμό. Ας μήν ξεχνάμε άλλωστε τον μεγάλο αριθμό των δίγλωσσων, αλλά και τουρκόφωνων Ποντίων. Υπάρχουν δύο παραδείγματα γενοκτονιών στην σύγχρονη ιστορία, αυτά του επονομαζόμενου Ολοκαυτώματος των Εβραίων και η γενοκτονία των Αρμενίων, η οποία συντελέστηκε λιγα χρόνια πριν απο αυτή των Ποντίων

Πόντιοι αντάρτες

H κύρια και σκληρότερη φάση της Ποντιακής Γενοκτονίας σηματοδοτήται με την αποβίβαση του Κεμάλ Ατατουρκ στη Σαμψούντα την 19. Μαίου 1919. Από την έκρηξη του α' παγκοσμίου πολέμου (1914) ως την μικρασιατική καταστροφή (1922), οι Νεότουρκοι με τα σκληρά μέτρα που έλαβαν εναντίον των Ελλήνων του Πόντου με τη μέθοδο των εξοριών, βιασμών, σφαγών, εξανδραποδισμών, ταγμάτων εργασίας και απαγχονισμών (κατά τον Πανάρετο Τοπαλίδη) εξόντωσαν:

α. κατά την περίοδο 1914-1918 - 170/576 Ποντίους

β. κατά την περίοδο 1918-1922 - 119/122 Ποντίους
δηλαδή συνολικά - 289/698 Ποντίους ποσοστό δηλαδή 41,56% σε σύνολο 697.000 Ελλήνων κατοίκων, ενώ κατά τον

Γ.Βαλαβάνη οι απώλειες των Ποντίων σύμφωνα με τη Μαύρη Βίβλο του Κεντρικού Συμβουλίου των Ποντίων στην Αθήνα ανέρχονται σε 303.238 ως το 1922, και 353.000 ως το Μάρτιο του 1924, ποσοστό που ξεπερνάει το 50% του ολικού πληθυσμού των Ελλήνων του Πόντου.

Συνέχεια